Wat schrijf je voorin een boek dat je cadeau geeft

Waarom die ene zin voorin het cadeau maakt

Zoek in een kringloopwinkel eens naar oude kinderboeken en je vindt ze vanzelf: opdrachten uit 1974, in vulpen, “voor ons meisje, van opa en oma”. Het boek is vergeeld, de zin niet. Dat is precies wat een opdracht doet: hij maakt van een boek uit de winkel een boek dat alleen dít kind kon krijgen, en hij blijft leesbaar lang nadat het inpakpapier vergeten is. Je hoeft er geen schrijver voor te zijn. Een goede opdracht is kort en bestaat uit vier delen: voor wie het is, waarom juist dit boek, van wie het komt, en wanneer. Één of twee zinnen is genoeg. Langer mag, maar beter wordt het er zelden van.

Bij een geboorte of kraamcadeau

Een baby kan nog niet lezen, en juist daarom is dit de mooiste opdracht om te schrijven: hij is voor later. Een paar voorbeelden om op gang te komen, “voor noor. Dit boek lag al voor je klaar toen jij er nog niet was. Welkom.”, “Lieve mees, eerst lezen wij hem aan jou voor. Over een paar jaar lees jij hem aan ons.”, “Voor jip, gekocht op de dag dat je geboren werd. Van opa.” Zet er altijd de geboortedatum bij; over achttien jaar is die ene regel het bewijs dat dit boek er vanaf dag één was. En geef je een boek dat over de eerste dagen zelf gaat, dan schrijft de opdracht zichzelf bijna.

Bij een verjaardag

Bij een verjaardag mag de opdracht spelen. Schrijf de leeftijd erbij, dat lijkt overbodig, maar het is precies wat het later zo leuk maakt om terug te lezen. Voorbeelden:, “voor saar, vijf jaar. Omdat jij net zo dapper bent als het meisje in dit boek.”, “Lieve teun, van mij krijg je elk jaar een boek. Dit is nummer drie, bewaar ze maar.”, “Voor lena, zeven jaar, die om een boek over draken vroeg. Hier zijn je draken. Van papa en mama.” Die tweede is stiekem de slimste: wie elk jaar een boek geeft met een genummerde opdracht erin, bouwt een serie op die in geen enkele winkel te koop is.

Bij een afscheid van juf, meester of de opvang

Aan het einde van het schooljaar draait het om: dan geeft het kind een boek aan degene die het hele jaar voorlas. Laat de opdracht dan ook van het kind zijn, jij mag helpen met spellen. Voorbeelden:, “lieve juf sanne, bedankt voor een jaar vol verhalen. Dit keer is er eentje voor jou. Van iris.”, “Voor meester bram, van groep 4. Hieronder staan al onze namen, zodat je ons niet vergeet.” Dat tweede voorbeeld is meteen de gouden tip voor een cadeau namens de hele klas: laat álle kinderen hun eigen naam eronder zetten, in hun eigen handschrift. Scheef en doorgestreept mag. Juist dan.

Praktisch: welke pen, waar op de pagina, en de datum

Schrijf de zin eerst op een kladpapiertje, voorin een boek is geen plek voor een eerste versie. Kies een pen die niet doordrukt: een fineliner of gelpen werkt goed, een dikke viltstift schijnt door dun papier heen en een potlood vervaagt met de jaren. Test de pen even achterin, onderaan de laatste bladzijde. De beste plek is het schutblad, de lege pagina direct achter de kaft, of de titelpagina, maar dan naast de gedrukte tekst, niet eroverheen. Zet er altijd een datum onder; maand en jaar is genoeg. En gaat het schrijven toch mis: rustig doorhalen en verder schrijven. Een opdracht hoeft niet perfect te zijn, hij moet echt zijn.

En in een boek dat al persoonlijk is

Geef je een boek dat al over het kind zelf gaat, dan wordt de opdracht er alleen maar mooier van. In de boeken die wij maken staat voorin al een gedrukte opdrachtpagina met de naam van het kind, en op diezelfde pagina is ruimte genoeg om er met de hand jouw eigen zin bij te schrijven. Gedrukt en geschreven, naast elkaar: het boek zegt voor wie het is, jouw handschrift zegt van wie het komt. En omdat het verhaal zelf al naar jullie foto’s geschreven en getekend is, hoeft de opdracht niets meer uit te leggen. Één zin en een datum is genoeg.

Meer lezen

• Regenachtige dag: 5 dingen om te printen en te doen met kinderen
• Origineel kraamcadeau: 6 ideeën die blijven
• Wat geef je als peter of meter? 5 cadeaumomenten op een rij